«حديث قدسی» به معنی «سخن پاک و خجسته» نوعی حديث است كه آن را پيامبراكرم صلی‌اللّه‌عليه‌وآله از ذات مقدّس الهی گزارش كرده باشد.
در منابع حديثی شيعه، احاديث قدسی عمدتاً از طريق ائمه عليهم‌السلام از قول پيامبراكرم و گاه بدون واسطه آن حضرت، از قول خدا ، انبيای سلف و جبرئيل نقل شده‌اند.
در باره اين‌كه پيامبر اكرم اين‌گونه احاديث را چگونه از جانب خدا دريافت می‌كرده است نيز اختلاف‌نظر وجود دارد.

براساس يك ديدگاه، پيامبراكرم تنها قرآن را از طريق جبرئيل دريافت كرده و در دريافت حديث قدسی لزوماً اين واسطه وجود نداشته است، هرچند برخی عالمان، انتقال‌حديث قدسی به واسطه جبرئيل را هم ممكن دانسته‌اند. راه‌های انتقال احاديث قدسی عمدتاً خواب، الهام و امثال آنها تلقی شده‌اند. ماهيت احاديث قدسی گاه به‌كلی غير وحی تلقی شده و گاه در مقابل قرآن، كه «وحی جَلی» است، «وحی غيرجَلی» نام گرفته است.
درون‌مايه اصلی احاديث قدسی، مطالب عرفانی و اخلاقی، تهذيب نفس، تشويق به اخلاص و توبه و استغفار، ذكر فضائل كارهای نيك، ترغيب به مجالست با افراد صالح و حُسن معاشرت با مردمان، انجام دادن امر به معروف و نهی از منكر، بيان فضل و كرم و جود الهی در پاداش دادن به بندگان، سرگذشت انبيای سلف و مطالبی از اين قبيل است.
مهم‌ترين بحث و اختلاف‌نظر در باره احاديث قدسي، ناظر به وحيانی بودن يا نبودن الفاظ آنها است. شماری از محققان الفاظ اين‌گونه احاديث را چونان ديگر احاديث، از خود پيامبر اكرم دانسته‌اند. از اين ديدگاه، تفاوت احاديث قدسی با قرآن بسيار روشن است، ولی تفاوت آنها با ديگر احاديث، تنها از حيث تأكيد و تصريح بر انتساب آنها به ذات مقدّس الهی است.